Zes jaar lang mochten de Israëlieten het land gebruiken, maar het zevende jaar mocht niets worden gezaaid of geplant. De opbrengst van dat jaar was voor iedereen: eigenaars, maar ook anderen, zoals slaven en vreemdelingen.

Ook in het wild levende dieren mochten ervan eten.

De Bijbel zegt: "Mogen liefde en trouw je nooit verlaten, wind ze om je hals, schrijf ze in je hart."

De reden hiervan geeft de schrijver daar direct op volgend bij: "God en mensen zullen je waarderen."

Het bijzondere aan dit verhaal is, dat juist de Samaritaan degene was die hielp. Joden en Samaritanen gingen namelijk niet met elkaar om.

Petrus is kort en bondig in zijn advies: "U, mannen, moet verstandig omgaan met uw vrouw, die kwetsbaarder is dan u. Behandel haar met respect, want zij deelt samen met u in de genade van het nieuwe leven. Dan staat niets uw gebeden in de weg."