Deuteronomium 33 bevat het afscheidswoord van Mozes. Het is een lang hoofdstuk met een zegen voor elke stam.

Merkwaardig genoeg spreekt hij bij Juda NIET over de Messias, zoals je dat bij het afscheid van Jakob bijvoorbeeld wel vindt.

Aan het eind van zijn leven legt Mozes zijn handen op Jozua's hoofd (Numeri 27:12-23). Dat hij een zegen uitspreekt over elke stam van Israël, is ook aan het eind van zijn leven, maar dan helemaal aan het eind. Het eerste vers van Deuteronomium 34 zegt namelijk: "Toen (na het uitspreken van de zegen) verliet Mozes de vlakte van Moab en hij beklom de Nebo."

Het Bijbelboek Prediker begint met: "Hier volgen de woorden van Prediker, zoon van David en koning in Jeruzalem." En hoofdstuk 1:12 zegt: "Ik, Prediker, was koning van Israël in Jeruzalem."

Net als de boeken Spreuken en Hooglied wordt Prediker toegeschreven aan koning Salomo, de zoon van David, koning van Israël.

De Bijbel zegt: "En als een vrouw tien drachmen heeft en er één verliest, steekt ze toch de lamp aan, veegt het hele huis schoon en zoekt ze alles af tot ze het muntstuk gevonden heeft? En als ze het gevonden heeft, roept ze haar vriendinnen en buren bijeen en zegt: 'Deel in mijn vreugde, want ik heb de drachme gevonden die ik kwijt was.' Zo, zeg Ik u, heerst er ook vreugde onder de engelen van God over één zondaar die tot inkeer komt."

Abraham werd in Genesis gezegend door deze priester en als reactie daarop gaf Abraham hem een tiende deel van de buit bij een overwinning.

In Hebreeën hoofdstuk 7 wordt verteld wie Melchisedek is.