In hoofdstuk 7-11 van het Bijbelboek Exodus staan de tien plagen beschreven die de HEER over Egypte laat komen. De eerste plagen treffen ook de Israëlieten; de latere niet.

Na de laatste plaag, de dood van alle eerstgeborenen in de huizen waar niet het bloed van het paaslam aan de deurposten was aangebracht, laat de farao het volk Israël gaan.

Eerder in de geschiedenis laat de farao alle pasgeboren jongetjes van de Israëlieten in de Nijl gooien, omdat hij niet wil dat het volk te groot en te sterk wordt (Exodus 1:22).

Gideon dorste tarwe in de wijnpers uit angst voor de Midjanieten. Op die manier hoopte hij nog iets van de oogst te kunnen sparen.

(Rechters 6).

Psalm 23, van David, begint met de woorden: "De HEER is mijn herder, het ontbreekt mij aan niets."

Als David tegen Goliat gaat strijden zegt hij wel tegen koning Saul: "De HEER, die me gered heeft uit de klauwen van leeuwen en beren, zal me ook redden uit de handen van deze Filistijn."

(1 Samuel 17:37).

In de Bijbel staat dat de jongen varkens ging hoeden. Hij had enorme honger en zou graag zijn maag gevuld hebben met de peulen die voor de varkens bestemd waren, maar niemand gaf ze hem.