Jozef noemt zijn tweede zoon 'Efraïm': "Want, "God heeft mij vruchtbaar gemaakt in dit land waar ik zoveel te verduren heb gehad." Mozes noemt zijn oudste zoon Gersom, dat is: "Ik ben een vreemdeling geworden, ik woon in een land dat ik niet ken."

"Een land vloeiend van melk en honing" is Gods omschrijving van het beloofde land als Hij voor de eerste keer aan Mozes verschijnt, in de brandende doornstruik.

Op de dag dat de schoof wordt aangeboden, moeten jullie ook een eenjarige ram zonder enig gebrek als brandoffer aan de HEER opdragen, met het bijbehorende graanoffer van twee tiende efa tarwebloem vermengd met olijfolie, als een geurige gave die de HEER behaagt, en het bijbehorende wijnoffer van een kwart hin wijn (Lev. 23:9-14).

Ezechiël mocht gedurende de 390 dagen dat hij op zijn zij lag een brood eten, dat gebakken was van tarwe, gerst, bonen, linzen, gierst en spelt. Hij lag daar in opdracht van God om de schuld van het volk Israël te dragen.

Jakobus gebruikt in zijn brief de helft van hoofdstuk 2 om misstanden uit de weg te ruimen rondom verdeeldheid binnen de gemeente. De rijke mensen worden anders behandeld dan de armen en Jakobus stelt scherp aan de kaak waarom dit niet juist is. Hier haalt Jakobus onmiskenbaar de rangschikking van geboden aan zoals de Here Jezus die goddelijk geeft in Marcus 12 waarbij het gebod uit Deuteronomium (Deut. 6:4,5) voor het eerst in de geschiedenis verbonden werd met een gebod uit Leviticus (Lev. 19:18)."